Marieta kyk na haarself in die lang spieël. Die nuwe
snyerspak pas haar perfek. Die potloodromp omhels haar heupe stylvol. Die wit
sybloes wys net genoeg sodat sy saaklik maar tog vroulik voorkom. Die baadjie
skep die indruk dat sy in beheer is. Haar gemaklike swart skoene blink gevryf. Haar
grimmering is foutloos aangewend en haar kort kapsel is vroegoggend al deur
Heloise gedoen, dit omraam haar gesig pragtig. Die geheel prentjie lyk versorg
en afgerond. Presies soos wat sy dit wou gehad het.
“Ek is ‘n wenner.” Herhaal sy haar daaglikse mantra.
“Niks staan in my pad nie.”
“Ek besit die vermoë om suksesvol te wees.”
“My toekoms is nou. My drome manifesteer vandag. Ek is die
beste bate vir Greeff, Van Ryhn en Hoekstra Prokureurs.” Tevrede streel sy oor
haar klere. Die dae van hartseer is verby. Weg is die versukkelde vrou wat
altyd in haar man se skadu moes bly. Sy het verander in ‘n pragtige vlinder.
“Binnekort sal jou naam ook op die bord verskyn: Greeff, Van
Ryhn, Hoekstra en Mulder Prokureurs.” Sy kan al die naamplaat sien en sy
glimlag vir haar eie beeld. Sy besef dit kan ‘n geruime tyd wees voor dit
realiseer maar sy kan nou al droom. Op
daardie oomblik dring ‘n sonstraal die kamer binne en dit voel asof sy op ‘n
verhoog staan met die hoofligte op haar gefokus. Sy straal.
“Jy is dinamies, Marieta Mulder.” Verspot gee sy ‘n
kniebuiging aan haarself en lag vrolik. Sy kyk dan na die horlosie teen die
muur en besef dat dit tyd is om te gaan. Sy tel haar swart leer-aktetas op – ‘n
geskenk van haar ouers toe sy die toelatingseksamen tot die Balie geslaag het -
maak seker sy het alles en stap by die voordeur uit. Met ‘n defnitiewe klik
sluit die deur agter haar. Vir Marieta is dit die mooiste klank. Die deur
simboliseer haar onafhanklikheid asook haar nuwe lewe. Sy het al die negatiewe gebeuretenisse
agter gelaat en bewys sy kan dit doen. Sy moes baie brûe oorbrug om tot hier te
kom. Die feit dat sy op pad is na die grootste Prokureurs firma vir haar laaste
onderhoud is ‘n groot oorwinning. Sy het gedroom van hierdie dag vandat sy 18
jaar oud was. Dit het haar 30 jaar gevat, maar sy het dit gemaak. Sy is op die
regte plek.
Marieta stap na haar geparkeerde motor onder die afdak in die
kompleks, een van die gegoede buurte in Pretoria. Met ‘n vinnige druk van die
knoppie ontsluit sy die kattebak en plaas haar aktetas binne en druk die bak
toe. Elke stap vat haar nader na haar toekoms en opgewondenheid bruis deur
haar. Sy voel lig en vry en sy glimlag vir haar weerkaatsing in die motorvenster.
‘n Vinnige kyk na agter ry sy agteruit. Vir oulaas kyk sy na
haar beeld in die truspieëltjie. Die vrou wat terug kyk is professioneel. Elke
haar op sy plek. Met ‘n rustige verandering van ratte volg sy die geplaveide
pad na die hoofhek toe. Sy word vriendelik gegroet deur die dag sekuriteit en
trek haar kaart deur die kontrole paneel. Die hek swaai geruisloos oop en sy ry
stadig vorentoe. By die ingang stop sy en wag vir ‘n geleentheid om by die
verkeer aan te sluit. Die oomblik wat dit skoon genoeg is sluit sy aan by die
oggend verkeer en volg die padgebruikers op ‘n veilige afstand. Terwyl Marieta ry herhaal sy die motiverende
woorde tot by die kantoorgebou in die middestad. Sy was nog nooit so goed voorbereid
vir ‘n onderhoud soos op daardie oomblik nie. Alles het net reg gevoel.
By die moderne toonbank, ‘n groot bos blomme het die plek
opgekikker, meld sy aan en na ‘n vinnige gesprek met die ontvangsdame volg sy
die sekretaresse na die raadsaal waar die vennote vir haar wag.
“Mev. Mulder, welkom terug.” Groet die jongste van die drie
vennote haar. Ferm neem hulle hande en groet mekaar soos ou kennisse:
“Asseblief noem my Marieta.” Die ander twee mans groet haar ook vriendelik en
‘n paar konvensionele vrae word gevra wat haar dadelik op haar gemak stel. Koppies
koffie word onmiddelik voor hulle neergesit en die sekretaresse trek die deur
agter haar toe. Die onderhoud was amptelik aan die gang en elke prokureur het vertel
wat hy verwag van die nuwe junior prokureur. Doktor Greeff, die oudste van die
drie, het haar ingelig oor die visie van die maatskappy. Marieta het aandagtig
geluister en elke vraag flink beantwoord. Daarna word haar vergoedingspakket
bespreek. Haar oë rek met die aanbod en sy glimlag tevrede. ‘n Geleentheid word
ook aan haar gegee om vrae te vra en om die beurt beantwoord die mans haar. Die
uur was sommer vinnig verby. Hoekstra was die eerste prokureur wat homself
verskoon het omdat hy binnekort in die hof moes verskyn.
“Wel Marieta, sien jy kans om saam met die klomp te werk?”
vra Greeff minder formeel en sy lag gemaklik; bly dat die onderhoud tot ‘n
einde gekom het.
“Defnitief Mnr Greeff. Dit sal vir my ‘n groot eer wees om
saam met u en die span te werk.” Alhoewel hulle genoem het dat sy hulle op hul
name kan noem het sy tog gevoel dat dit heeltemal onvanpas sal wees en het
gebly by die formele aanspreekvorm.
“In daardie geval sien ons jou môreoggend.” Marieta se hart
spring in haar keel. Het sy reg gehoor. Sy het die werk gekry. Vir ‘n oomblik
was sy stomgeslaan maar antwoord vinnig. “Beslis, ja. Dankie Mnr Greeff.”
“Die besluit was eintlik maklik. Jou Professore het met die
grootste lof van jou gepraat en ons sou dom wees om jou vir ons opposisie te
los. Welkom aan boord.”
“Baie dankie meneer.” Sy groet albei die mans en verlaat die
vertrek eerste. Al die pad na haar voertuig toe voel dit asof sy sweef. Sy het
dit gedoen. Sy het dit wraggies gedoen.
“Marieta?” roep iemand haar naam en sy draai om: “Ek is Marieta.”
Beantwoord sy die persoon. ‘n Skoot knal so naby dat sy nie anders as om te
koes nie. Eensklaps brand haar bors soos vuur en sy druk daarteen. Geskok kyk
sy na haar hand. Dié is rooi bevlek met haar bloed en voor sy nog tot verhaal
kon kom val sy slap op die plaveisel neer.
©LynelleClark2017
