Wys tans plasings met die etiket Kortverhale. Wys alle plasings
Wys tans plasings met die etiket Kortverhale. Wys alle plasings

Sondag 13 November 2022

Die Genooides deur Lynelle Clark


“Santie, sal jy vir ons ‘n mooi uitnodiging skryf, asseblief?” Die matriekdogter kyk op van haar werk en knik instemmend.

“Watse bewoording wil Ma gebruik?”

“Die normale ding. Jy word hartlik uitgenooi om volgende Sondag te kom aansit vir ‘n familie-ete, so uit Ouma se kombuis - of so iets.”

“Gaan ons nou werklik aan met die ete, Wilma?”

“Natuurlik, Bertus. Die kinders is lus vir Ouma se kos. Jy weet almal het saamgestem dit is ‘n goeie idee.”

“Maar hoekom hier?” vra Bertus en kyk skuinsweg op van die skootrekenaar.

“Omdat ons huis die grootste is en almal kan akkomodeer.”

“Gaan Ma souskluitjies maak?” vra Albi of Albertus volgens sy identiteisdokument, met ‘n sjokoladebroodjie halfklaar in die hand.

“Natuurlik, my kind.”

“En pampoenkoekies,” sê-vra hy grootoog.

“Ja, en pampoenkoekies, boontjies … ,”

“Aggenee Ma, net nie dit nie. Ma weet ek hou nie van groente nie,” onderbreek hy sy ma.

Wilma kyk op van die resepteboeke wat oor die tafel gestrooi is en frons liggies.

“Maar jy eet dan pampoenkoekies?”

“Ja, want dit is soet en lekker.”

“Te veel soetgoed is nie goed vir jou nie, ou seun,” val Bertus die sestienjarige in die rede.

“Ek hou nie van boontjies nie.”

“Wel, ek gaan dit maak soos Ouma dit sou gemaak het. Kompleet - met ‘n klont botter en spek daarin.”

“Wie betaal vir al die kos?”

“Almal dra by. Katrien bring hoenderpastei. Karli maak bobotie met geelrys.”

“En rosyntjies?” vra Santie met opgewondenheid. Onmiddellik keep daar ‘n diep lyn tussen haar oë terwyl Wilma haar kop genoeglik skud. Wilma weet al wat gaan volg.

“Goeie genade, Ma. Wil julle hê ons moet ons dood eet?” vra sy verergd en lig haar kop vir ‘n wyle op van die werksboek.

“Dié kossoorte is besig om uit te sterf. Kitskos is nou die norm. Die lewe bestaan uit meer as net pizza en hamburgers. Ons wil hê julle kinders moet dit onthou. Daarom het ons besluit om dit te maak.”

“Ek dink eerder julle wil julle dood vreet.”

“Bertus! Jou taal asseblief.”

“Toemaar Ma, ons is erger gewoond,” mompel Albi tussenin.

“Moenie met ‘n mondvol kos praat nie. En jy en Wouter gedra julle Sondag. Daar word geen speletjies gespeel nie. Dit is ‘n familiedag.”

“So dit beteken ek moet opgeskeep sit met wat-se-naam van Karli,” sê Bertus en skud sy kop.

“Pieter is ook hier. Jy maak verniet of jy nie met Charles oor die weg kom nie.”

“Wat weet die man in elk geval van Afrikaanse kos?” vra hy vies, staan op en stap reguit na die yskas toe.

“Kultuur is aansteeklik en boerekos het mense nog altyd bymekaar gebring,” antwoord Wilma. Sy skuif die resep vir melktert eenkant toe en gryp ‘n ander boek en begin weer deur dit te blaai. Om die dood toe kan sy net nie Ma Ann se resep kry nie en geen ander sal werk nie.

“Ek dink nie die ding met Charles gaan werk nie.”

“Dit is nie vir ons om te besluit nie, Bertus. Dit is Karli se besluit.”

“Dit beteken nie ek moet die mannetjie aanvaar aan my etenstafel nie.”

“As hulle die knoop deur hak het ons nie ‘n keuse nie.” Bertus kyk gepynigend na Wilma, draai die bierbottel oop en vul sy glas vir die derde keer die aand.

“Ek dink in elk geval jy moet begin kyk na jou bier inname. Kyk waar hang daai maag.”

“Los my maag uit.” Hy trek die boepie in, maar net vir ‘n oomblik voor dit weer al bultend oor die belt hang.

“Jis, het Ma gesien hoe lyk Charles se maagspiere?”

‘n Dodelike kyk van Bertus laat Wilma haar antwoord sluk … maar ja, sy het gesien. Almal het dit gesien. Die betowerende prentjie het almal laat kyk en die vrouens behoorlik laat drink. Lank gelede het Bertus se maag ook so gelyk, maar dit was baie lank gelede; en sy verberg haar glimlag agter haar wynglas.

***

“Is jy seker jy het als onthou?” vra Bertus die Sondagoggend toe hy die laaste inkopiesak op die tafel neersit.

“Ja, ek is seker.”

“Dit ruik lekker, Wilma,” sê hy oor haar skouer toe sy die gaar skaapboud op die marmerblad neersit. Die stomende geur begroet haar neus en sy trek dit behaaglik in. Dit ruik nes Ma s’n, dink sy genoeglik.

“Dankie, Bertus. Dit is opgestop met stukkies spek en uie ook,” antwoord sy - die trots onverbloemd in haar stem.

“Nou praat jy! Kan ek proe?” Voor sy nog kan antwoord vat hy die skerp mes vas.

“Nee! Dit is vir later, nie nou nie,” betig sy.

“Net een proeseltjie, toe man.”

“Nee. Dit bly nooit by net een proeseltjie nie,” keer sy en sit die deksel terug op die kasserol.

“Jy is ‘n sadis,” grom hy en gee haar ‘n piksoen.

“Ek is seker jy sal kan uithou tot middagete. Nou nog net die souskluitjies, dan is ek ook klaar. Santie, kom laai die skottelgoedwasser vir die eerste lot, asseblief.”

“Ma hoef nie so te skree nie, ek is hier.”

“Moenie vir jou so parmantig hou nie, Santie. Werk net saam. Waar is Albi?” vra Wilma en kyk oor haar skouer na die TV kamer. Die TV is tot haar verbasing af en sy laat haar blik oor die res van die groot vertrek gaan.

“Hy is buite besig om die oprit te vee. Gisteraand se wind het weer die plek behoorlik bemors,” beantwoord Bertus haar vraag.

“Daar is nie nou tyd daarvoor nie. Die kind moet kom help om die tafel te dek.”

“Ek sal dit nou doen, Ma,” bied Santie aan.

“Die tafel moet geskuif word en is te swaar vir jou alleen.”

“Waarmee kan ek help?” vra Bertus.

“Ek is so lus vir ‘n koppie tee.”

Hy kyk Wilma vieserig aan, draai om en gaan sit in sy geliefkoosde stoel. Die volgende oomblik hoor hulle ‘n kardeur toeklap en Albi kom ingehardloop.

“Hy is hier, Ma. Hierdie keer met die swart Porsche.”

“Seker gesteel,” mompel Bertus.

“Wie Albi?” vra Wilma. Sy kyk op van die mengbak en gluur Bertus aan.

“Charles. Vrek, Ma moet sy arms sien.”

“Gedra vir jou, Albi,” grom Bertus. “Is die oprit skoon?”

“Ja, Pa.” Albi gaps ‘n gebakte skyfie aartappel; en voor Wilma nog kan keer is dit in sy mond. Die kraakgeluid ‘n goeie teken dat die aartappels krakerig is.

“Ouch … !” sê hy en Wilma se smalende glimlag spreek boekdele.

“Môre, môre,” groet Karli joviaal en plaas ‘n groot kasserol op die eiland neer. Sy stap oor en gee Wilma ‘n soen en drukkie.

“Hallo, Sus.”

“Charles is hier.” Sy wys na agtertoe waar die gebore Brit kop en skouers bo Bertus uittroon.

“Wilma, dankie vir die uitnodiging. Ek sien baie uit na die unieke ete.” Hy steek ‘n groot hand uit na haar. Sy Afrikaans rol van sy lippe asof dit die mees natuurlikste ding is en Wilma glimlag.

“Hallo, Charles. Daar is niks uniek hieraan nie. Dit is maar normale kos vir ons.”

“Dit klink so eksoties. Souskluitjies, pampoenkoekies, pannekoek en hoenderpastei,” noem hy dit stelselmatig op - elke woord duidelik en perfek uitgespreek.

“Ek sal nou nie boerekos eksoties noem nie, maar ek is bly jy is hier.” Wilma kyk na Bertus wat met rollende oë die gesprek volg en sy glimlag. Immers is die man in háár huis en as daar nou een ding is waarop Ma Ann gesteld was, was dit gasvryheid.  

“Mense, maar dit ruik lekker hier binne,” groet Pieter gul en Karlien gee elkeen van haar susters ‘n stywe druk.

“Hallo julle. Kom in en maak julle tuis. Waar is my peetkind?” vra Wilma.

Klein Magda is die laatlam in die familie en word deur almal bederf. Toe Karlien en Pieter hulle verwittig het van hulle peetouerskap, was hulle aangenaam verras en hulle geniet die kleinding terdeë.

“Sy slaap. Pieter het haar sommer op die sitkamerbank neergelê,” antwoord Karlien terwyl sy elke bak se deksel lig en daarin kyk. Net voor sy die kastrol wil oopmaak keer Wilma haar blitsig.

“Asseblief, moenie oopmaak nie! Die keer moet daai souskluitjies reg uit kom of ek gee dit op vir ‘n bad job.”

“Souskluitjies. Ek lief souskluitjies,” roep Pieter uit. Hy haal twee botteltjies uit hulle ysboks en oorhandig een aan Karlien.

“Hou asseblief duime vas dit kom perfek uit hierdie keer.”

“Ja, laas het Ma ons met kluite gestraf. Daar was niks fluffy daaraan nie,” laat hoor Albi en Wouter glimlag skeefweg.

Wilma gluur hom aan, maar glimlag tog. “Help vir Santie met die tafel, julle twee,” gebied sy gemaak streng en die twee tieners draai om na Santie wat alreeds die wit tafeldoek oopgooi.

“Wanneer kom Pa en sy nuwe vrou?”

“Hulle behoort nou enige tyd hier te wees,” antwoord Wilma angstig. Sy kyk na haar horlosie en dan na die stomende kastrol.

“Ek is seker dit gaan perfek uitkom,” praat Charles en sy knik. Sy is nie so optimisties soos hy nie.

“Is daar nog iets wat gedoen moet word?” vra Karli.

“Nee, als is onder beheer. Jy kan miskien net ‘n ogie hou oor die tafeldek. Ek wil hê ons moet eet sodra Pa-hulle kom anders word die kos koud.”

“Reg so.” Karli hak by Charles in en alle oë volg hulle waar hulle vriendelik met die jonger klomp begin skerts. Dan kyk hulle vir mekaar. Die Britse biljoenêr se onderwêreldse konneksies spel net moeilikheid. Sy ouma, ‘n boerenooi van Cullinan, is die rede vir sy liefde vir die taal.

Oupa Theuns sou Charles by die deur uitgeboender het bloot net omdat hy ‘n Engelsman is. Sal Karli veilig wees, of moet hulle haar keuse eerbiedig? Net tyd sal leer.

Op daardie oomblik slaan ‘n kardeur toe en Bertus stap voordeur toe.

“Kom in, Pa … Elize. Welkom,” groet hy. Wilma stap nader en druk haar pa styf vas.

“Hallo Pa … Elize,” groet sy en staan eenkant toe dat hulle kan in kom.

“Ek het soet patats gebring. Jou pa sê julle is baie lief daarvoor.”

“Dankie, Elize. Ja, ons is.”

“Jis, Tannie. Baie dankie,” roep Albi uit en kom staan ook nader toe Wilma die deksel so effens lig.

“O donderdag!” gil Wilma. Wit water borrel oor die rand en sy trek dit haastig oor na ‘n koue plaat wat ‘n sissende spoor agterlaat.

“Wat nou?” vra Bertus.

“Ek het van die souskluitjies vergeet,” roep sy verbouereerd uit. Die hele stoof is bemors. ‘n Onaangename reuk slurp die welriekende geure in tot ‘n onherkenbare reuk. Bertus gooi die vensters oop. Pieter pluk die agterdeur oop.

“Ek is seker dit sal reg wees,” laat hoor Charles naby haar. Al die bemoedigende woorde kolk om Wilma, maar sy hoor niks en haal die deksel huiwerig af.  

“Ek hoop so.”

“Laat ek help daarmee. Waar kan ek dit afgooi.”

“Nee, ek het die water nodig vir die sous,” keer sy Charles wat regstaan met sy bultende arms om die kastrol op te lig. Hy tree terug en Wilma neem ‘n opskeplepel. Sy diep in die kolkende massa terwyl sy ‘n skietgebedjie opstuur - haar hart in haar keel.

“Hier is ‘n bordjie, Sus,” bied Karlien aan. Dankbaar vat sy dit en sit een perfekte bolletjie daarin. Versigtig steek sy deur dit en dit val oop – mooi uitgerys en geurig.

“Dit lyk perfek, Sus,” sê Karlien en gee haar ‘n drukkie.

Wilma slaak ‘n sug van verligting en werk vinnig om die kluitjies na ‘n ander bak oor te plaas. Dan sprinkel sy dit mildelik met kaneelsuiker en voeg klontjies botter oor die lae. Laaste volg die sous en sy kyk op. Alle oë is op haar gerig, Karli se minsame glimlag die laaste wat sy sien voor sy die kasserol toemaak.

“Daar … ons is klaar. Kan almal kom aansit?” vra sy met ‘n moeë stem.

“Albi, Santi. Is die tafel klaar gedek?”

“Ja, Tannie,” antwoord Wouter.

“Waar is die twee?”

“Hier, Ma. Sjoe, moet al die vensters oop wees?” vra Albi en gryp die eerste vensterknip en slaan die venster toe. Bertus maak die res toe, sy glurende blik op Albi wat eenkant toe staan.

“Dit lyk baie lekker, my kind. Nes jou ma se kos,” sê Pa Jan en gee haar ‘n drukkie.

“Dankie, Pappie. Vandag verlang ek baie na Ma.”

“Ek ook,” beaam die ander dogters. Elize skuifel eenkant toe en Charles gaan staan by haar.

“Ek is Charles.”

“Aangename kennis,” groet sy en kyk na haar pa; en dan na Wilma voor sy die aangebode hand neem.

“Kom sit almal. Pa, sit op die kop en Elize, jy kan aan sy regterkant sit. Sus, Pieter, julle kan in die middel sit. Jul kinders sit oorkant Oom Pieter-hulle. Karli, Charles, julle kan hier sit,” wys Wilma aan en elkeen gaan sit terwyl sy en Santie die kosbakke op die tafel sit.

“Dit lyk nou sommer baie lekker, Ma.”

“Ja Tannie, dit lyk soos ‘n fees.”

“Mammie!” gil die kinderstemmetjie vanuit die sitkamer.

“Ek sal haar kry, tannie Karlien.”

“Dankie Santie.”

“My ma het gesê dat die Afrikaanse kultuur gevind word in die sintuie van ons menswees. Vandag kan ek dit ruik en sien uit om dit te proe ook,” val Charles weg en almal se oë draai na hom voordat Pa Jan hom antwoord.

“Dit is nou wyse woorde daardie, jong man.” Hy gee sy bord aan vir Elize. “Lekker warm,” voeg hy by en glimlag vir Wilma. Warm borde is vir Pa Jan ‘n baie belangrike element van enige goeie ete. Gelukkig het sy dit net betyds onthou.

“Sal Pa die seën vra, asseblief?” vra Bertus en all koppe sak. Selfs klein Magda sit stil op haar pa se skoot, vinger in die pruilmondjie.

Pa Jan knik en almal vat hande. Charles, wat langs Bertus beland het, bied ook sy hand aan en Bertus kyk na Wilma wat sy hand hard druk. Hy sit sy hand in Charles s’n en Pa bid.

Wilma staar na die groepie langs die tafel - dit is háár familie. Dan beland haar blik op Charles wat met geboë hoof na Pa luister. Daarenteen, staar Elize strak na haar bord. Soos altyd is sy eenkant, maar op haar plek. In die twee jaar wat hulle al getroud is, is sy nogsteeds ‘n vreemdeling en miskien is dit tyd om dit te verander. As hulle Charles kan aanvaar, kan hulle haar ook aanvaar.

Wilma skiet ‘n gebedjie op en wanneer Pa amen sê kyk sy na haar stiefma en sê kliphard:

“Ma Elize, die patats lyk lekker. Ek kan nie wag om daarvan te eet nie.”

Die vrou lig haar blik, verbasing in die dieptes. Vir die eerste keer merk Wilma op dat hulle bruin is net soos hare; en sy glimlag breed vir haar en dan vir haar pa. Hy gee haar ‘n waarderende kopknik. Dan verskuif sy haar blik na die res van haar familie toe.

Dit is waar wat Charles se ma gesê het, dink sy. Kultuur bring ons saam, ongeag die verwantskap.

Kopiereg Lynelle Clark

Sondag 24 April 2022

Kort Grepe uit my Lewe #5 en 6


Wat vooraf gebeur het:

Deel 1 en 2

Deel 3 en 4

Deel 5

“Julle sal reg kom vir ‘n rukkie? Ek wil net gou iets doen.”

“Ek is lus vir roomys.” Skimp my seun.

“Jy weet daar is nie.” Ek gee hom ‘n vuil kyk en hy laat sak sy koppie oor die wiskunde boek.

By die rekenaar stop ek. Ek weet nog nie hoe die elektroniese ding werk nie maar goed word weggesteek en ek wil weet wat.

Die toring lyk intimiderend maar ek druk die knop versigtig. Die skerm flikker aan en ek gaan sit.  

Ek maak soos wat ek Henry sien doen het en kliek op een simbool. ‘n Klomp dokumentasie maak oop. Verbouereerd gly ek die muis rond maar niks gebeur nie.

Onderaan die skerm sien ek ‘n simbool wat baie soos ‘n disk lyk en kliek op dit. ‘n Ander venster maak oop en ek staar geskok daarna. Blonde hare verberg ‘n groot gedeelte van haar gesig. Haar rooi mond in ekstase terwyl ‘n gilletjie van genot oor haar lippe borrel.

‘n Kardeur slaan toe en ek kyk na die deur. Dan druk ek die knop weer en die skerm gaan dood.

“Lynelle waar is jy?” hoor ek sy stem en ek staan woedend op.  Vandag soek ek antwoorde. Basta die werk.


 Deel 6

“Ek het goeie nuus.” Begin hy. Ek verstyf in sy arms en stoot hom weg.

“Ek vlieg oor twee weke Frankryk toe vir akkreditasie. Hannes het gebel.” Henry gaan voort sonder om agter te kom dat my oë vuur spoeg. Die galbitterheid gereed om hom tussen die oë te tref.

“Hy weet van ‘n belegger wat belangstel om in te koop. Die Here het voorsien, Lyn.” Hy plaas die dokumentasie langs die rekenaar neer, draai om en ontmoet my blik en frons.

“Ek …” begin hy maar ek stap uit. Nie in staat om twee woorde bymekaar te voeg nie.

Ons het al hieroor gesels. Het selfs vir huweliksberading gegaan. Duidelik was dit als verniet en ek … ek voel soos ‘n dwaas.  

“Lynelle …” sluit hy minute later by my en die kinders in die klaskamer aan. Ek gaan aan om Isabel se werk na te sien.

“Het jy gehoor wat ek gesê het?”

“Ja.”

“En?”

“Baie geluk.” Is al wat ek kan uitwurg.

Later toe als stil word en ek kamer toe stap sit hy daar. Duidelik jammer vir homself.

“Is jy nie bly oor wat die Here doen nie?”

“Is ek vir jou mooi?” kom my weer vraag. Stom staar hy na my en raak dan stil.

“Nee.”

©LynelleClark

Dinsdag 02 Maart 2021

Moles by die Rugbyklub

 


Om die volledige boek aanlyn te lees kliek hier.

Musiek pols deur die luidsprekers die oomblik wat Chris die klub binnestap. By die toonbank sit Johan en Neels, elkeen met ‘n koue bier in die hand.

“Hoesit, Hoesit!” groet hy bo die lawaai uit.

“Welkom. Ek kan nie glo jy waag dit om jou gesig hier te wys nie?” sê-vra Johan snedig.

“Kyk Tjom, ek het nie hier na toe gekom om deur jou beledig te word nie.” Antwoord Chris verdedigend. Hy weet sommer waarheen hierdie gesprek gaan. Fok, hy het al genoeg van almal se ‘raad’ gehad.

‘Theunsie!’ roep Jannie van agter die oomblik toe ‘n liedjie van Theuns Jordaan begin speel. “Sit hom harder, Bertman!” roep hy bo die lawaai van die stampvol klubhuis uit en sekondes later blêr Theuns se stem nog harder deur die luidsprekers: “Ek voel die koue, ek voel die vuur. Dit vreet my stuk stuk op…” weergalm die sanger se stem. Asof hy bewus is van die onheil wat besig is om daar uit te broei.

Chris weet sommer hierdie aand gaan lelik uitdraai wanneer van die bloedbelope oë na hom draai. Die drankies loop al vroeg en nou, na die eindfluitjie geblaas het is almal goed besope. Dit voel of Theuns met hom praat… hy voel die vuur. Beslis. So stuk stuk vat dit hom ook.

“Wat kan ek vir jou kry Chris!” vra Bertman en verbreek so sy morbiede gedagtes.

“’n Yskoue bier Bert, asb!” beantwoord Chris. Sy mond is kurkdroog, selfs na die liters water wat hy alreeds gesluk het. Een bier dan is hy weg, belowe hy homself. 

“Jy weet jy het ons die game gekos, nè tjom.” Skree Johan en bier stort uit sy glas. Koppe knik in eenstemming.

‘Ag voetsek’ dink Chris. Ja, hy weet. Flip weet. Moet die mense dit so invryf. Die kastyding deur spanmaats en toeskouers na die wedstryd sal hom lank bybly.  By die huis wag sy pa ook nog. Die rede dat hy eers ‘n lafenis kom soek het. Vrek weet, hy gaan dit nodig kry.

“Vir ‘n senter het jy maar pap in jou hande. Ek hoop die afrigter het jou bas gefire!” Neels is bloedrooi in die gesig en alreeds onvas. Verbete klou hy aan die kroegtoonbank se rant vas. Of hy die grafitasie kompetisie met die aarde gaan wen is ‘n ope vraag maar Chris gaan nie nou daaroor wonder nie. 

“Nee,” is al wat Chris uitkry. Die volgende oomblik word hy hard gestamp van agter af. Die woorde sissende toe Twakkie voor hom kom staan. “Jy is ‘n Bliksem!” kry hy ‘n spoeg-sproei in sy gesig. Twakkie vul sy hele gesigsveld so naby is hy aan hom. Drankwalms omhels sy sintuie met elke uit blaas. Hy en Twakkie kom al ‘n lang pad maar vandat Chris gekies is vir die plaaslike span het Twakkie teen hom gedraai. Hulle was lank kompeterend maar toe Chris gekies is, was dit die laaste strooi van hul vriendskap. Twakkie glo dat sy pa, Chris Rheedeman Snr, President van die Kontrei Rugby Federasie, daarmee iets te doen het maar hy het daardie posisie verdien. Dit is, tot vandag toe.

“Ek sou ‘n beter spel gespeel het vandag. Heng, ons sou gewen het. Maar nee toe mors jy daai bal. Die drie was letterlik vir jou gegee. Al wat jy moes doen was om die donnerse bal oor die lyn te kry. Maar nee, wat doen Chris Parravis? Hy laat val die bal en skop die bal uit.” Chris word weer gestamp en hy retireer vinnig, verloor amper sy balans. Sy skouer kloppend.

“Vertel hom, Twakkie!” skree Johan hier langs hom en sy ore tuit. Stilte daal oor die klubhuis, die musiek nou sagter gestel en Chris behou Twakkie se doodse kyk. Hy weet hy het gefouteer. Dit was die laaste paar minute van die spel en die ander span het voor geloop. Hy kon dit verander het toe die geleentheid mooi in sy hande geval het maar toe verloor hy die bal, en skop dit oor die lyn as ‘n laaste beweging. Die ander span het gewen met twee punte. Hy het geweet hy sal die dorpsmense moet ‘face’ maar hy het nie gedink hulle sal hardhandig raak nie. Die kyke vertel hom dat hy ‘n loesing vanaand gaan kry. Daar sal ook geen hulp wees nie. Hy sal hier moet uit kom. So gou moontlik. Die probleem was dat sy pad toegemaak is deur mense wat hom nou as melaats bestempel. Almal is goed die bliksem in vir hom. Toe die eerste vuis hom tref en Chris op sy knieë beland weet hy dat dit nie mooi gaan uitdraai nie. Houe reën op hom neer en ongeag hoe hy probeer keer, tref dit hom soos hael korrels.

“Wat gaan hier aan?” bulder ‘n vreemde stem. Die houe reën stop en almal draai na die persoon wat in die deuropening staan.  Fluister stemme bereik Chris waar hy op die vloer lê. Daar is nie ‘n plek wat nie seer is nie maar hy strompel op en leun teen die toonbank. Daar staan niemand anders as die Kaptein van die wenspan nie.

Stilte omvou die gehoor toe nog spelers by die man aansluit. ‘n Moses paadjie verskyn soos wat hulle deur die mense stap om tot voor Chris te stane te kom. Die Kaptein gee hom een kyk en gee ‘n slu glimlag. “Dankie vir die great game, mater.” Pandemonium breek los en Chris staar na die spulletjie.

“Drink boet.” Roep Bertman bo die lawaai en sit weer die musiek harder.

“Cheers.” Roep hy nou ewe rustig terwyl hy die bottel lig. Te bly vir die verandering van fokus en slaan ‘n sluk van die yskoue bier weg.    

Kopiereg Lynelle Clark

Vir boekbestellings kontak my by lynelle@kreativcollectiv.com

Dinsdag 09 Februarie 2021

Kortverhaal: Die vrou by die hek.


“Wie lui die klokkie alweer?” gil Pa beduiweld uit die kamer. Vandag is nie ‘n goeie dag vir hom nie. Laasnag het gepaard gegaan met pyn wat veroorsaak het dat niemand in die huis kon slaap nie. Ma is kliniek toe vir haar kroniese medisyne.

 “Ek sal gaan kyk, Pa.”

“As dit ‘n bedelaar is, jaag hulle weg. Ons het genoeg probleme van ons eie.”

 “Ja, Paps.”

 

“Wanneer jy klaar is, bring my ‘n koffietjie, Engela.”

 

“Ja, Pappie.” Haastig loop ek die gang af en struikel amper oor die stofsuierpyp. Vies skuif ek die masjien eenkant toe. Nog ‘n werk wat vir my wag. Ek self is verby moeg. Wanneer Pa nie slaap nie, slaap niemand in die huis nie. Dit gaan nou al so aan sedert Maandag. Al wat Dokter Barkhuizen sê is dat dit erger sal word. Daar is niks meer wat hulle vir Pappie kan doen nie. Ons moet dit nou net gemaklik maak vir hom, het die dokter aanbeveel.

 

Barkhuizen het vir my ‘n ligte slaappil gegee, maar sover kon ek dit nog nie drink nie. Die gevaar dat ek nie sou wakker word wanneer Pappie of Mammie roep, my motivering.

Ek loer versigtig by die sitkamervenster uit. Die kantgordyn is lankal gedaan, maar ek weet al waar om te staan om nie sigbaar te wees van die straat se kant af nie. Dit gee my ‘n goeie uitsig oor die versorgde voortuin - gelukkig een werk wat ek nie hoef te doen nie.

 

By die skuifhek staan ‘n vrou. Van dié afstand kan ek nie haar hele profiel sien nie, maar sy lyk verslons. Ek skuifel na die volgende venster en loer weer uit. Die klokkie dawer deur die stilte en die vrou kyk onseker om haar maar beweeg nie.

 

“Engela, hoekom het jy nog nie geantwoord nie?” gil pa weer. Sy stem is bewerig.

 

“Ek maak net seker wie dit is, Pa.”

 

“Wel?” vra hy, maar ek antwoord nie.

 

Nou kan ek haar mooi sien en my hart pluk. Die vrou lyk bekend. Weer lui die klokkie, twee-drie-keer. Ek sluit haastig die voordeur oop, dan die ysterhek voor ek die paadjie afstap en nader beweeg. Haar blondekrulle het lanklaas ‘n kam gesien, of ‘n sny. Die rooi sweetpaktrui hang slonserig aan haar skraal skouers. Ek skat ons moet omtrent dieselfde ouderdom wees. Van nader is haar vel bruin en leeragtig van blootstelling. Versigtig stap ek nader.

 

“Middag.”

 

“Het Mevrou vir my kos? Ek het lanklaas geeët.”

 

“Ek het nie veel in die kas nie, maar ek kan vir jou ‘n broodjie maak.”

 

“Enige iets, Mevrou. Ek het drie dae laas geeët. Miskien ietsie ekstra vir die man ook.”

 

Ek weet om nou toebroodjies maak is moeilikheid soek, maar ek draai nietemin om. Pa se goedhartigheid het weggekwyn met die siekte saam. Pa se kamergordyn beweeg liggies en ek weet hy is bewus van wat aangaan.

 

“Wag hier, ek bring.”

 

Sy skud haar kop en gaan sit dan op die sypaadjie met haar kop skuins gedraai. Iewers wil ‘n klokkie lui. Ek is seker ek ken haar. Haastig stap ek die huis in, sluit die ysterhek en stap kombuis toe.

 

“Wat wil sy hê?” gil pa weer van die kamer af.

 

Dit is nodeloos om te antwoord, want hy is so doof soos ‘n kwartel. Daarom sit ek die ketel aan en kry brood en kouevleis uit die yskas. Daar is genoeg brood vir twee toebroodjies wat ek in servette toedraai. Dan maak ek vir haar ook koffie, sommer in ‘n polistireen koppie. Vinnig vat ek pa se koffie voor hy weer skreeu.

 

“Waar is jy dat jy my nie antwoord nie?”

 

“Ek was net gou besig met kos maak vir die vrou.”

 

“Ek glo dit nie. Ek het jou gesê ons het nie kos nie.”

 

“Ons kan ‘n broodjie spaar, Pa.”

 

“En wat moet ek vanmiddag eet?”

 

“Ek sal weer ‘n brood gaan koop.” Haastig stap ek uit en kry die broodjies en koffie.

Sy moes by die hek aan die slaapgeraak het, want die manier waarop sy lê laat my ver terug dink na ‘n tyd toe die lewe goed was, kos volop was en ons in die warmte van ons bed kon slaap. Ongekompliseerd, sonder bekommernis. ‘n Tyd van vriendskap en vreugde.

 

“Riekie!” roep ek hard genoeg, eintlik versigtig maar verstom.

 

“Riekie,” roep ek weer. Dié keer beweeg sy. Sy spring op, duidelik verbouereerd. Ek klik die hekoopmaker en die hek kraak oop. Ek gee ‘n tree oor die grenslyn en stop voor my eens beste maatjie. Die tenger skouers lyk nog erger in die oorgrote trui, haar lyf skraal en afgeleef.

 

Verbaas kyk sy my aan. Haar oë registreer nie dat ek haar op haar naam noem nie. Vuil hande word uitgehou en ek handig die eetgoed oor.

 

“Riekie, dit is ek – Engela,” probeer ek weer en staan nader. ‘n Vuil reuk bereik my neus en ek draai sodat ek teen die wind staan. Dit is ‘n warm dag, die somer son bak die wêreld met geweld. Die boom se koelte bied nie veel beskutting nie en die vrou kry koud. ‘n Verwese kyk ontmoet my, die eens helder blou oë nou dof en glasig.

 

“Ek moet loop.” Sy herken my nie, besef ek met weëmoed - Riekie Enslin, die dogter van die dorp se burgermeester ... A-klas student wat graad gevang het in joernalistiek. Ek was altyd so jaloers op haar. Slim en skrander, elke seun was agter haar aan. Hoekom is sy op die straat? My moeë lyf kom in beweging en ek hardloop agter haar aan.

 

“Riekie, wag vir my.” Sy rek egter haar tree en skarrel weg, bang en verlore en my hart vertrek in pyn.

 

“Kom môre weer. Ek sal sorg dat hier ‘n bord kos reg is vir jou!” roep ek verwese, maar sy is alreeds weg.

 

Ek sak neer op die gras en huil my hart uit. My lewe is in felle kontras van hare. Dit is asof ‘n gewig op my gesit word, ‘n gewig te swaar om te dra. My bene gee eenvoudig in en ek huil ... vir my pa, vir ma, vir Riekie. Die moegheid is soos ‘n swaar gordyn wat dreig om toe te trek.

 

Dit is baie later toe ek bedaar en ek terugstap, weer die knoppie druk sodat die hek kan toemaak. Ek het soveel vrae om haar te vra. Hoe kan ek haar help? Dan sug ek. Ek kan myself skaars help. Eintlik is ek op dieselfde plek waar sy is. Ek het darem ‘n Pa en Ma by wie ek nog kan bly. Al is Pa siek, voorsien hy ‘n dak or my kop en kos op die tafel. Ek kan dankbaar wees vir die klein gawes. Die Riekies van die wêreld is nie so gelukkig nie.

 

Stilweg skiet ek ‘n dankgebed op. Ek sal nooit weer kla as Pa my wakker maak nie, nooit weer moan omdat ek soos ‘n slaaf moet werk nie. Nee, van nou af sal ek dankbaar wees.

 

“Ek moet piepie!” gil pa en ek draf in die gang af. Daar is paniek in elke beweging soos Pa probeer om te keer, maar ek sien dit is te laat. “Ek roep jou - oor en oor! Waar was jy?” ‘n Traan verdwyn tussen die baie plooie - ‘n traan van vernedering.

 

“Jammer, Paps ... kom.” Dit is asof ‘n kraan oopmaak en hy huil nog meer.

 

“Jy is goed vir ons, my kind.”

 

“Ek is lief vir Pa,” uiter ek sag.

 

Baie later, toe als rustig is buig ek my kop in diepe dankbaarheid: “Dankie Here vir hierdie oomblikke,” prewel ek sag, “Dankie vir my pa. Bewaar vir Riekie en voorsien aan haar ook net soos wat U aan my voorsien. Sy het dit meer nodig as ek want, my beker loop alreeds oor.

 ‘n Beker van genade.

©LynelleClark2021

 

Maandag 09 Maart 2020

Die vreemdeling in my bed deur Lynelle Clark




“Jy lyk moeg vandag, Mart.”
“Ek is moeg. Slaap maar min deesdae.”
“Hoe so?” Belinda kyk aandagtig na haar vriendin. Hulle het ’n jaar gelede ontmoet tydens ’n konferensie in Sandton en het goeie vriende geword. Maar iets pla haar.
“Slaaploosheid. Te veel op die gedagtes. Jy weet, die gewone verskonings.” Haar antwoorde kom outomaties en geoefend en Belinda voel nie oortuig nie. Daar is meer tot dié storie.
“Slaaploosheid is nie goed nie. Eet jy darem gesond en kry jy genoeg oefening?”
“Jy weet mos. Ek is fanaties oor oefening, maar ek dink eerder ek het ander oefening nodig.” Mart giggel verleë en kyk dan weg. Die restaurant is besig. Mense skarrel om hul rond en sommige lag kliphard, wat die atmosfeer gesellig maak.
“Ander oefening?” Belinda kyk haar onseker aan. “Wat bedoel jy met ander oefening?” Dan bloos syself wanneer die besef tot haar deurkom. Dit is nou nie ’n onderwerp wat openlik bespreek word nie, maar sy dink tog aan haar eie ‘oefeninge’ … of liewer die te kort daaraan.
Mart giggel ondeund, maar bly op ’n ernstige noot: “Ek kyk deesdae in ’n rug vas en elke aand is dit dieselfde storie. Hy klim in die bed, gee my ’n skuinsweg ‘nag’ en slaap dan asof daar niks tussen ons is nie. Hy voel soos ’n vreemdeling in my bed. Waar is die man met wie ek getroud is?” Mart se stemtoon het ietwat verlaag so asof sy die grootste geheim kwyt raak.
Belinda sug innerlik. Sy vra haarself daardie selfde vraag af. In die begin kon sy en Anton nagte om gesels en agterna passievol in mekaar se arms aan die slaap raak. Nou is dit asof sy nie bestaan nie en hulle is maar net twee jaar getroud. Hoe lank sal sý dit kan hanteer?
“Ek verstaan wat jy bedoel,” antwoord Belinda uiteindelik. “Romanse is lankal uit. Hy is altyd moeg. Soms wonder ek of hy my nog lief het.” Belinda vat ’n hap van die soet tert en sluk dit dan met koffie af.
“Ek en Neels is nou twee jaar saam,” voeg Mart by. “Ek weet ek moenie vergelyk nie, maar in my eerste huwelik was daar ’n openlikheid tussen ons … ons kon gesels. Ek het die meeste van die tyd geweet wat in my oorlede man se kop aangegaan. Daar was ’n wedersydse geluksaligheid wat ek nie met Neels het nie. Soms wonder ek of ek nie ’n fout gemaak het nie.”
“Wat sê jy nou eintlik?” Belinda kyk Mart ondersoekend aan.
“’n Tweede huwelik is nie maklik nie. Te veel ‘baggage’ wat saam kom en Neels is nie van die maklikste mans nie. Van my kant af is daardie konneksie ook afwesig en soek ek geen toenadering by hom nie. Ek voel die meeste van die tyd afgestomp as dit kom by ons verhouding en ek verloor myself in my werk.” Sy bedank die kelner vir haar bestelling en skuif die eetgerei rond voor sy voortgaan. “Ek soek meer. Ek soek daardie verhouding wat twee mense deel. Neels voel werklik soos ’n vreemdeling vir my. Ek weet nie wat in sy kop aangaan nie en indien ek vra, veroorsaak dit ’n onenigheid waar al my foute dan vir my uitgewys word. Die onderwerp ter sprake word dan vermy en hy stap die vertrek uit sonder om my te antwoord. ’n Mens sou dink dat ’n vrou wat twintig jaar se huweliksondervinding het dit sal verstaan, maar ek weet nie. Dit lyk my ek mis iets, wat dink jy doen ek verkeerd?” Mart kyk vraend na Belinda en vat ’n hap van haar Cobb-slaai. Belinda vermy hierdie keer haar vriendin se oë en vat nog ’n happie. Sy weet sommer sy gaan agterna jammer voel oor die soet toegewing, maar sy was lus vir suiker. Die gesprek help ook nie.
“Ek het nie raad nie, Mart. As jy nie weet nie, hoe gaan ek kan help?” Sy grinnik verleë. “Buitendien het ek gehoop om by jou te leer.” Beide vrouens lag saggies en eet in stilte verder.
“Nog koffie vir jou?” vra Belinda vir Mart toe sy haar vurk neersit.
“Hoekom nie, dit sal heerlik wees,” Mart leun tevrede terug teen die bank. 
“Ek wens net soms ek kan met hom praat. Jy weet, net praat sonder om myself te verdedig oor die hoekoms, sonder verduidelikings. Ek dink nie ek is so moeilik om te verstaan nie.” Twee koppies koffie verskyn voor hulle en albei bedank die kelner voor hulle voortgaan met die gesprek.
“Ek dink mans is net anders bedraad as ons. Hulle vind uiting op fisiese maniere waar ons op emosionele vlak wil kommunikeer. My man doen dieselfde. Ons praat bitter min. Aan die etenstafel en in die bed het ons geen belang om mekaar te leer ken nie.” Belinda roer die koffie, nie seker of sy suiker ingegooi het nie en reik na die suikerpot.
“Hoe mense dit doen vir dertig- of veertig jaar gaan my verstand te bowe,” voeg Belinda by terwyl sy steeds haar koffie roer en dan ’n behaaglike slukkie vat.
“Daar was gewoonlik baie om oor te gesels,” laat Mart hoor, “kinders, skool aktiwiteite, werk asook die huis. En als wat daarmee gepaard gaan was gewoonlik goeie aanknopingspunte, maar nou is daar nie meer sulke dinge nie. Die huis is klaar betaal, ons kinders het nou hul eie huishoudings en Neels werk nie. Die ouderdomsverskil speel ook ‘n rol. Oefening is uit want hy is altyd moeg. In elk geval is dié oefeninge,” en Mart rol haar oë vermakerig. Belinda kan nie help om skalks te lag nie, “ … maar saai en verbeeldingloos. Wanneer hy bevredig is, dan is dit klaar en ek wonder nou wanneer gaan ek ’n bietjie sweet opbou.” Albei giggel weer.
“Ja nee, dit is ’n probleem. Ek wens net ek kan verby die muur kom wat Anton gebou het. Hy is afsydig en kom altyd later bed toe lank nadat ek al slaap. Ek wonder soms of hy my nog aantreklik vind? Of daar iemand anders is?” uiter Belinda haar vrese hardop en ontmoet haar vriendin se priemende oë voor sy haar wimpers laat sak.
“Jy is ’n mooi vrou, Belinda. Anton is blind as hy dit nie kan raak sien nie.” Mart sit ’n gerustellende hand op haar vriendin s’n en Belinda sluk ’n knop weg. Die laaste ding wat sy nou wil doen is om aan die tjank te gaan in die koffiewinkel.
“Ek dink darem nie Anton verkul jou nie. Wel, ek hoop nie so nie.” Mart raak stil en die twee vroue kyk mekaar deurdringend aan.
“Ek moet gaan, ek sal die rekening sommer op pad uit kry.” Mart staan eerste op, neem haar handsak en swaai dit oor haar skouer. Die twee vriendinne gee mekaar ’n druk, “Dieselfde tyd volgende week?” Mart kyk haar vraend aan en Belinda stem in. “Beslis. Hierdie kuiers doen wondere vir my.”
“Vir my ook. Sien dan weer, totsiens.”
Belinda hou Mart dop terwyl sy by die kassier die rekening vereffen. Wanneer sy uitstap staar Belinda vir lank na haar afgekoelde koffie, nie seker hoekom sy skielik so ongemaklik voel nie.

By die huis gekom stop Anton net agter haar motor en hulle stap saam na die ingang van die huis.
“Hoe was die koffie afspraak?” vra hy terwyl hy die voordeur oopsluit.
“Heel aangenaam.”
“Julle vrouens klets mos vreeslik. Ek wonder soms waaroor praat julle.”
“Oor als,” kom Belinda se antwoord saggies en sit haar handsak op die eetkamer tafel neer.
“Is als reg?” vra hy so terloops by die inloop na die kombuis en sit die ketel aan. Belinda gaan sit op die naaste eetkamerstoel en hou haar man dop terwyl hy besig is om koffie vir hulle te maak. Toe hy by haar aansluit en haar beker voor haar neersit kyk sy hom ernstig aan.
“Hoe gaan dit met ons?”
“Nou watse vraag is dit?” Verergd stoot hy sy stoel eenkant toe en draai skuinsweg na die TV. Onmiddellik vul die nuus se deuntjie die vertrek en Belinda weet dit is die einde van die gesprek.
“Wat wil jy eet?”
“Ek is nie honger nie,” mompel Anton en stap dan na sy gunsteling gemakstoel, sy oë vasgenael op die skerm.
Belinda vat haar beker koffie en stap die gang af, reguit na hul kamer. Sy weet nie hoekom nie, maar hy is meer afgetrokke as gewoonlik, amper stug en vermydend. Ingedagte gaan sy deur die aand se rituele en bevind haar in die bed teen agtuur. Die televisie se klanke golf na haar toe en sy weet dit is net nog ’n aand van ’n leë bed sonder die liggaamshitte van haar man.
Sy moes byna aan die slaap geraak het toe sy bewus word van Anton langs haar. Haar bedliggie word ook aangeskakel en sy intense kykers kyk na haar asof hy haar nog nie vanaand gesien het nie.
“Slaap jy?” Sy warm asem waai oor haar en hul oë ontmoet.
“Ek het al ingesluimer, wat is dit?” Sy probeer regop kom maar hy keer haar.
“Ek wou maar net sê ek is lief vir jou.”
“O, okay, dankie.”
“Jy is die enigste vrou vir my.” Anton leun vorentoe en soen haar saggies. Dit verander in ’n soeke en kort voor lank lê Belinda uitasem in haar slapende man se arms.

“Neels maak my gedaan,” begin Mart met die intrapslag.
“Hoe so?” Belinda plaas haar pakkies onder haar stoel in en soek rond vir die kelner.
“Ons het vanmôre weer ’n woordewisseling gehad. Dit voel soms ek praat met ’n kind van tien. Daar is geld weg uit ons rekening en toe ek daarna vra, word ek beskuldig dat ek hom nie vertrou nie. En, om die kersie op die koek te sit, word ek vertel dat ek hom in ’n hoek vaskeer.” Sy sug en lees die spyskaart, vou dit toe en sit vorentoe en fluister: “Steek hy iets weg?”
Belinda hou haar vriendin aandagtig dop. Die moeë lyne om die mond vertel sy eie storie. Sy skud haar kop en bestel dan haar ete by die kelner wat flink wegstap die oomblik wat hul albei klaar bestel het.
“Ek weet eerlikwaar nie,” antwoord sy oplaas. “Mans is vreemde verskynsels. Die een oomblik word jy vermy, dan word daar passievol liefde gemaak. Soms voel dit of net Anton se lyf betrokke is, ander kere is hy ten volle teenwoordig.”
“Neels is nooit teenwoordig nie. Maar langs die vuur, goed gekletter, is hy vol lof vir sy eie vermoëns. Die ander vrouens dink ek is vreeslik bevoorreg, maar back at the ranch kyk ek weer in die kaal rug vas. Dan is die braai-casanova weg. Ek is moeg, Belinda. Ek weet nie hoe lank ek dit nog kan volhou nie. Ek kan die min seks hanteer, maar dan moet hy ten minste met my praat. Ek verwag eerlikheid. Dit is mos nie te veel gevra nie.” Mart roer haar koffie en kyk oral rond behalwe na Belinda. “Hy is goed vir my kinders en ek waardeer dit, maar is dit al waaroor ’n verhouding gaan?”
Hulle drink hul koffie in stilte en maak dan plek toe hul kos arriveer. Mart se pastagereg lyk hemels. Belinda kyk na haar slaai. In teenstelling lyk dit maar vaal en afgewater. Sy trek die slaaisous nader en gooi dit mildelik daaroor, opgevolg met swart peper.
“Elke verhouding is besonders, ek verstaan dit. Maar die basiese riglyne werk vir ons almal. Wedersydse respek, liefde en  gemeensaamheid is die boublokke. Die sement is die tyd wat ons deel. Dié word gemeng met vertroue en sorg. As een van die bestandele nie funksioneer nie, is die verhouding gedoem.” Mart kyk aandagtig na haar. “Dit is wat ek verwag tussen my en Neels, maar ek vertrou hom nie. Ek het eintlik niks in gemeen met hom nie. Ons bly mekaar mis op elke gebied denkbaar.” Sy vat ’n sluk van haar water. Haar slanke vingers omsirkel die glas met wit kneukels.
“Ek hou van jou verduideliking. Ek en Anton het dit, as ek eerlik moet wees. Hoekom ek ontevrede is weet ek nie. Ons het eintlik ’n wonderlike verhouding.” Belinda vat ’n skep van die blaarslaai en eet dit langtand. Spyt oor haar keuse skuif sy die bord halfpad eenkant en roep die kelner.
“Enige verhouding is ingewikkeld,” beaam Mart. “Die enigste manier om dit te oorkom is om te praat, soos wat ek en jy nou doen. Hoekom kan ek nie met Neels op so ’n manier praat nie?”
“My ma het altyd gesê dat ’n verhouding uit twee dele bestaan … gee en neem. Die regte hoeveelheid van elkeen moet teenwoordig wees. Maar mans dink dat as hulle vir jou goed sorg hul werk gedoen is. Het hulle nie ’n behoefte om te gesels nie? Het hulle nie vrae nie?” Belinda se muffin word voor haar neergeplaas en onmiddelik smeer sy dit mildadig met die botter.
“My skoonpa het dit ook genoem toe ek nog sterre in my oë gehad het en gedink het die wêreld bestaan uit marshmallows en konfettie. Nou voel ek anders daaroor. Ek gee en gee en gee.” Verergd druk sy die bord eenkant toe, haar kos net rondgekrap.
Belinda kom maar min by Mart se huis en het Neels net eenmaal ontmoet. Hy is ’n gawe man wat lekker gesels. Is die probleem nie dalk by Mart nie?
Belinda hap van die lekkerny en eet rustig voor sy weer praat.  “Hoe voel jy werklik oor jou lewe?”
“Ek …” Mart wink die kelner nader en vra vir die wynlys. Dié word dadelik aan haar gegee. Sy lees die inhoud met ’n kennersoog en bestel ’n glas rooiwyn.
“Ek voel vasgevang,” kom haar antwoord uiteindelik, “en ek het nie meer lus vir die verhouding nie. Ek wil op my eie wees, my eie besluite neem.”
“Hoekom is jy dan met Neels getroud?” Weer vermy sy Belinda se oë: “Ek was eensaam. Ek wou my lewe deel met iemand.”
“Maar nou is dit nie wat jy gedink het dit sou wees nie, né?”
“Nee, dit is nie.” Mart raak stil en glimlag skalks, “Ek klink ondankbaar.” Belinda antwoord nie, maar eet verder. Toe haar bord leeg is vat die kelner dit weg en sy bestel ’n glasie wyn. Rosé is haar gunsteling.
“Ek dink ons vrouens is nie altyd seker wat ons wil hê nie. Ons maak besluite op die ingewing van die oomblik net om dit later te berou. Maar dit is hoe die lewe is. Boublokke wat rond skuif totdat dit veilig in hul semetnessie is. Gee dit kans. Miskien moet jy net rustig raak met jouself.”
“Nou klink jy soos my lewensgids,” lag Mart verleë en Belinda glimlag.
Dit is nie altyd ouderdom wat wysheid bring nie, maar eerder die persoon wat meer in voeling is met haarself wat die insig het, besef Belinda en klink haar glasie teen Mart sin.
©Kopiereg Lynelle Clark 2020
Photo by Min An from Pexels 




Wie se beeld is in jou kop; Goliat of Dawid?

  1 SAM 17: 12Dawid was die seun van Isai, ’n Efratiet uit Betlehem in Juda. Isai het agt seuns gehad. Hy was toe alreeds oud. 13Die oudste ...