A little bit of everything at Ns. Skrywershuis. Do support the authors.

 

ENGLISH LITERATURE

PUBLISHER: Ns. Skrywwrshuis

ONLINE SHOP: www.nskrywershuis.co.za

FORMATS: Soft cover / ePub / Mobi

DANCES WITH THE DEVIL (Don Coetzee): Gangs rule the drug world and find their way into the meth dens of Cape Town. The SAPS team, BAD is confronted by a delinquent world which is foreign to their crime intelligence. With love triangles, and surprising twists and turns – this book will leave you gasping for more.

MURDER REVENGE (Judy De Bruin): Inga Taylor, a captain in the police force, and her girlfriend, Liza Jordan, a nurse at the hospital, both have skeletons in their closets. But when the rattling of the skeletons became too noisy, dead bodies started appearing everywhere.

BLOOD MINES (Lynelle Clark): Tanya’s life was turned upside down when her son, Steve was attacked by renegades and she had to dig deep facing her worst fear to save them both.

It is the year 2048, 30 years after a devastating quake had changed Gauteng’s geographic features. The effects of the acid water, that covered most of the area, was visible to everyone but the government. The silent death crawling closer leaving devastation in its path. Nothing is excluded from the terror.

Tanya and Steve’s path of survival meet up with the rebels in their search for clean water and she had to face much more than just acid water to stay alive.

A thrilling story of courage and survival.

SOUTH AFRICA: A PILGRIM’S GUIDE TO HOPE (Dr. Deon Hoffman): At a time when our country finds itself at a spiritual crossroads and squarely in the crosshairs of the enemy that successfully manages to strip much of our hope for the future, this book makes an appeal to all Christian believers to take stock of their lives. This book restores hope for all South Africans searching for a new and better existence in a safe and crime-free South Africa by directing the reader towards God’s everlasting covenant with His people.

KING OF THE ROAD (Jeni Smithies): A true and magic experience, a captivating safari through Addo Elephant National Park with a passionate and knowledgeable tour guide – with fascinating facts, good laughs and fun – but also the sadness that sometimes happens in wildlife and the reality of the authors’ own life.

Jeni takes the reader on a memorable day safari and creates, with every sentence, an exact account of the event – so realistic that one can even feel the slightest bump in the road, hear the elephants trumpet and the roar of a lion.

A SPIRIT OF STONE AND A KEYRING (Jeni Smithies): A candid story of one woman’s courage and tenacity to fight for her dream despite many challenges and life-altering tragedies. This book will inspire others to dig deep within to find their higher selves, their true spirit when they encounter challenging times.

LOVE AT WAR (Lynelle Clark): Passionate about her work, war-torn South Sudan offered Sonia Main peace. When a man from her past confronted her once more, she had a choice to make. Curt McGee was a man bound by honour and duty. It took him away from home for long periods of time. Caught in infidelity, Curt’s wife’s thinking left him astounded, shocked even. His children prey to an unthinkable enemy.

PUBLISHER: Ns. Skrywershuis / info@nshuis.co.za

THE ARCHITECT OF YOUR PUBLICATION

www.nskrywershuis.co.za

Storietyd: Het drome 'n vervaldatum? Deur Lynelle Clark

“Ma, Pa… ek het fantastiese nuus!” Nellie het deur die tuin gehardloop tot waar haar ouers onder die koelte boom gesit het.

“Waaroor is die bohaai?”

“Pappa, ek is in!” het sy gegil van vreugde.

“In by wat?” Haar pa se kenmerkende frons afgeëts tussen donker groen oë. Oë sprekend van haar eie groen poele.

“Die onderhoud. Ek moet môreoggend elfuur daar wees.”

“Ek dink dit is sommer lawwigheid. Jy sal in elk geval nie die geleentheid kry nie.”

“Hi Frans, hoe kan jy so sê? Nellie is goed en verdien ‘n kans.”

“In watter land bly jy Mattie?” met rollende oë draai haar ma na haar toe, “Bevestig my kind, mamma sal jou vat.”

“Dankie, Mamma.” Sy kon altyd reken op haar ma se ondersteuning, iets waaroor sy baie dankbaar was.

“Dit is simpel om eers te wil probeer. Sy is te wit in die eerste plek.” Snou hy toe maar dit klink meer soos ‘n grom. Hoekom geld uitgee op ‘n meisiekind se geleerdheid, sy gaan in elk geval trou en dan was dit geld mors; is sy gedagtegang. Hy het dit menigmaal al voorheen gesê. Die politieke toestand het hom ook bitter gelaat. Hy wou nie meer die goed raak sien nie.

“Gaan maak eerder tee pop.” Het hy haar verjaag en weer sy aandag op die oopgevoude koerant op sy skoot gespits. Doeltreffend het hy hulle uitgesluit. Nellie onthou die absolute radeloosheid wat sy ervaar het. Stilweg het sy omgedraai, mamma se bemoedigende glimlag het maar min gehelp.

“Ek wens jy wil net eenmaal belangstelling in Nellie toon, Frans.” Nellie kon nog die woorde onthou. Die papiergordyn die enigste antwoord oor haar toekoms.

“Sy het hard gewerk. Haar punte lyk goed. Sy sal ‘n uitstekende joernalis wees.”

“Stop met die argumente vrou.” Weer het sy die koerantpapier hoor skud voor sy verdwyn het in die kombuis in.

Vir lank het sy net daar gestaan en uitstaar. Haar ma in diep gesprek met die koerant. ‘n Gefrustreerde traan het teen Nellie se wang af gerol en sy het dit verergd af gevee. By haar studeertafel het sy ‘n pen en eksamenblad uit gehaal en begin skryf. Haar duidelike skrif was ‘n teenstelling met haar gemoed maar sy het als neergeskryf wat in haar hart op gekom het. Opgehoopte emosies van jare se verwerping het net gevloei daardie dag.

Nellie was besig om kaste reg te pak toe sy weer op die oorgetrekte boks afkom met haar kinder drome daarin. Die deksel se blink papier nou dof van ouderdom. Daardie selfde gevoelens woed weer in haar. Die hele gesprek en daaropvolgende afspraak was net ‘n droom wat ook weggepak was. Die universiteitbrief netjies toegevou saam met die brief. Haar pa het sy sin gekry en sy het nooit gegaan nie.

Haar ouers is albei oorlede, kort na mekaar. Die lewe het aanbeweeg en die leemtes het verskuil gebly. Die jong Nellie se drome en ideale het saam met die boks verdof. Hier sit sy nou. Haar lewe opgeoffer vir haar man, kinders en huis. Die laaste dertig jaar was vervuld op sy eie manier. Nou is die laaste kind ook uit die huis uit. Wat nou? Waar laat dit haar?

“Nellie, waar is jy?” swaar voetstappe kom die gang af en sy vee haastig die lastige trane af en plaas dan met bewende vingers die brief weer terug.

“Hier is ek Walter.” En haar man van die laaste vyf en twintig jaar stap hul kamer binne. Hulle het ontmoet in die jaar wat sy negentien geword het. Toe sy swanger raak met hul oudste seun het sy haar drome weggepak sodat sy die regte ding kon doen. Sy het hom drie seuns gegee. Sy drome het hy uitgeleef deur hulle groei en sy loopbaan as boekhouer en sy het stilweg toegesien dat alles glad verloop by die huis. Die verlange na ‘n beroep weggebêre soos so baie ander dinge in haar lewe.

“Wat maak jy?”

“Pak sommer die kaste reg,” en sy sit die boks ongeërg terug op sy plek; op die heel boonste rak, in die verste hoek.

“Ek ken nie daardie boks nie, waar kom dit vandaan?” en hy gaan sit op die hoek van die bed, vraende oë opgehef na haar.

“Sommer niks, ek moet dit eintlik weggooi.” En sy maak die deur beslis toe.

“Wys my toe.”

“Kom ons gaan kombuis toe, ek het sommer snack witches gemaak vir middagete.”

“Nellie, stop. Wat gaan aan?”

“Niks nie Walter, kom nou, die broodjies gaan pap word.”

“Ons kan dit weer warm maak. Wat se boks is dit en wat is daar in?” sy stem baie beslis. ‘n Stem wat hy gewoonlik vir die seuns gebruik. Stry gaan nie help nie.

Met ‘n sug maak sy weer die kas oop en trek die boks nader wat sy dan afhaal en vir hom gee. “Dit is sommer net kindergoed van my jonger dae,” probeer sy dit afmaak.

“Ek wil sien. Jy het dit nog nooit vir my gewys nie,” en hy neem die boks by haar.

“Daar is niks interessant in nie. Boring eintlik,” skerm sy.

Stil haal hy al die kaartjies en briewe uit en vou dan die brief oop wat sy geskryf het. Met ingehoude asem hou sy hom dop. Die universiteitsbrief lees hy eerste en kyk dan na haar voor hy weer na die eksamenblaaie kyk. Toe sy hande eintlik op sy knieë sak kyk hy direk na haar. Sy oë gevul met ‘n onbekende lig wat sy nog nie voorheen gesien het nie. Nellie kon sweer daar is vogtigheid in maar sy moet haar verbeel want Walter is die sterk soort. Trane word net nooit gesien in die dieptes nie.

“Nou maak baie dinge sin,” en vryf hy sy oë maar voor Nellie kan vra watse dinge kom die volgende vraag. “Hoekom het jy nooit gepraat nie? Voel jy nogsteeds so?”

“Dit is lank terug. Jy weet hoe dit gaan. Die lewe gaan aan.” Wat meer kan sy sê om dit te verduidelik? As sy eerlik moet wees dan voel sy nog netso. Onvervuld, nou meer as ooit is sy nuuskierig oor haar lewe en wat sou gebeur het as sy deurgedruk het. Maar tyd het nou uitgehardloop.  As, verbrande hout wat nie meer kan brand nie.

“Nel… daar is nog tyd. Jy kan weer probeer.” Sy gee ‘n sieniese laggie. “Nee my man, ek is te oud. Niemand sal my meer ‘n kans gee nie,” sy vat die boks by hom en plaas die verlede weer terug agter die vier mure van die kas. Vir ‘n lang oomblik is daar doodse stilte in die kamer. Sy kan Walter se priemende oë op haar voel terwyl sy die boks weer terugsit en die kasdeur toemaak. Dan verlaat sy die kamer om sodoende sy oë te vermy. Haar huis is nou haar lewe. Haar drome verweef by haar seuns sin.

“Nellie, vrou…”en voor hy die sin voltooi gee sy vir hom die halfklaar tamatiesousbottel aan. In stilte eet hulle verder. Toe Walter opstaan steun hy effens. ‘n Steun wat meer geklink het soos ‘n sug maar sy los dit daar. Toe hy deur die agterdeur verdwyn met die karsleutels in die hand weet sy hy gaan ry. Dit was nog altyd so. Sy kom en gaan het sy lank gelede aanvaar so sonder verduideliking. Veel later stap hy in en soengroet haar waar sy sit en TV kyk. Die bekende sepie se laaste deuntjie sypel deur die vertrek.

“Môreoggend moet ons kollege toe gaan en gaan uitvind van joernalistieke klasse wat jy kan loop.”

“Ek sien nie meer kans nie. Wie sal dan ‘n ouvrou ‘n kans gee om te werk?” haar oë stip op die TV terwyl haar hart bons.

“Ek ken die redakteur van die plaaslike koerant, Tinus Beeckman. Ek het met hom gaan gesels vanmiddag. Hy wil jou ‘n kans gee Nellie.” Hy kom sit reg voor haar sommer op die koffietafel. Iets wat sy verpes maar op daardie oomblik staar sy hom aan. Haar ore moet stukkend wees, daarvan is sy seker.

“Hy wil van jou werk sien. Hier is sy e-pos adres, jy kan dit direk aan hom stuur.”

“Hmmm…”en Nellie sluk, haar woorde opgedroog.

“Ek het lanklaas geskryf,” kry sy dit eintlik uit, haar hals aan die brand.

“Dan sal ek aanbeveel dat jy die TV afsit en begin skryf.” En met dit kom ‘n reghoekige boks te voorskyn, een wat sy nie vroeër gesien het nie. Sy weet genoeg om te weet wat dit is maar het nog nooit een van haar eie gehad nie.

“Op jou nuwe loopbaan.” Kom die verleë woorde en Walter plaas die skootrekenaar op haar skoot. Die skerm flikker aan; sy blinkoog ‘n uitnodiging wat haar vorentoe laat stu en aan die muis raak. Vlugtig speel sy oor die sleutelbord en gaan dan reguit na die dokument.

Haar siel op daardie oomblik vry en lig en sy glimlag breed.

“Daar is my vrou.” 

Kopiereg voorbehou

As jy hou van my stories oorweeg 'n donasie, 

dit sal my instaat stel om voort te gaan. 

Paypal 

Huismoles: Deel 2 - Die huis in Terrace straat deur Lynelle Clark

Deel 2

“Hi jy, het jy die vorm gekry?” hoor sy Rietjie, en sy draai haar kop, diep denkend, nie seker wat om te dink van die snaakse gebeure nie, en antwoord. “Ja,” en swaai die vel papier voor haar kollega se neus. “Goed, ek vul net gou die vormpie in. Wat dink jy?”

“Iets broei hier?” antwoord Smittie.

“Ek bedoel van die prys, dink jy die prys is reg? Ek dink dit is te veel.”

“Jip, dink ook so. Wat van R1 750 000, die huis het aandag nodig,” gee Smittie haar opinie.

“Klink reg vir my, het jy daai badkamer gesien. Dit is skrikwekkend en stink.”

“Verseker so. Wonder wat gaan aan met Annelien.”

“Ek hoor sy het geskei onlangs. Was maar ‘n lelike storie,” Lig Rietjie haar in en Smittie knik weereens haar kop. Wie is die man, wonder sy? En hoekom was dit so ooglopend dat Annelien vir hom bang was?

Dit is net twee van die talle vrae wat in haar kop maal.

“Kom, ons moet ry, daar is nog 4 ander plekke wat ons moet sien voor 12:00.”

“Reg, weg is ons,” beaam Smittie, ingedagte verlaat albei die huis. Die tuin is duidelik droog en onversorgd. Oral in die tuin is daar tekens van verwaarlosing. In die hoek van die tuin, onder ‘n groot boom wat lang skadus gooi, staan ‘n hondehok. Eintlik heel uit sy plek. Maar daar is geen teken van ‘n hond nie. Gewoonlik word honde toegesluit tydens ope ure maar oral is die hekke wat na agter lei oop. Iets is hier aan die gang, maar wat? Wonder Smittie weer maar volg Rietjie uit by die gemotoriseerde hek.

Skielik kriewel dit iets vreeslik in haar nek. Dit voel kompleet of haar nekhare rys. Toe sy terug kyk staan Annelien by die boonste venster van die eerste vloer en uitstaar, wasbleek. Smittie wou net haar hand lig in ‘n groet toe kom die vreemde man te voorskyn en ruk haar aan die nek weg. Vir ‘n oomblik ontmoet hul oë en die man se skerp kykers boor in hare in en net so skielik verdwyn hy agter die toegetrekte gordyn in.

Die dag gaan vinnig verby en toe Smittie weer by die huis stop was dit alreeds half sewe. Die dag was bedrywig maar oppad terug van haar laaste afspraak kom die gebeure van die huis in Glen Estate weer na vore. Wie was die man? Dit was baie duidelik dat Annelien bang was vir die man. Hoekom?

Die foon lui en flink antwoord sy sonder om na die skerm te kyk.

“Mev Smit,” kom die barse stem oor die foon en haar hare rys onmiddelik. Rillings slaan oor haar arms uit en sy probeer om so beleefd as moontlik te antwoord, wetende wie aan die anderkant van die foon is. “Dit is Smittie wat praat,” Sy is al so gewoond om haar bynaam te gee dat dit ‘n outomatiese reaksie is maar skielik is sy spyt dat sy dit wel gedoen het.

“Ek verkies Mev. Smit.” Kom die bars stem weer.

“Hoe kan ek help?” en Smittie bly ‘n oomblik stil nie seker wat om die man te noem nie.

“Die van is Benade, Werner Benade. Ek gaan sommer dadelik tot die punt kom Mevrou. Jou nuuskierigheid gaan jou duur te staan kom.” Verstom staar sy na die slimfoon, nie seker of sy reg gehoor het nie.

“Jy hou jou neus uit my sake uit. Jy is nie welkom by die huis nie. Verstaan.” En nog voor sy kon antwoord is die lyn dood.

“Nou wil jy nou meer,” mompel sy, stom geslaan.

“Het jy gepraat, pop?” vra Peet en kyk momenteel op van af die program wat hy kyk.

“Is net ‘n snaakse oproep, een wat ek glad nie verstaan nie.”

“Ek sien.” En net so is sy aandag weer op die TV stel gevestig. Sy kan hom nie blameer nie, haar werk is van so aard dat sy min rerig oor dit kan praat.

Net toe lui haar foon weer, dit is Rietjie.

“Hoe gaan dit?” kom haar stem oor die golwe.

“Goed, gaan gou kos maak. Jy?”

“Ons is op die pad. Luister, ek het ‘n groot guns om te vra. Sal jy die Terrace listing kan oplaai asb? Frik se ma is ernstig siek en ons is oppad Mezina toe. Ek het al die fotos vir jou gee-pos.”

“Jammer om te hoor, julle moet veilig ry. Ja natuurlik, maak so. Ek laai dit op as span Loerie op.”

“Is reg. Ek sal terug wees teen Donderdag en het klaar met Madie gesels.”

“Goed, ek sal die vort hou. Groete vir Frik. Hoop sy word gou gesond.” En die lyn gaan dood. Op pad kombuis toe bly die dag se gebeure af speel in haar kop.

“Wie het gebel?” vra Peet, reeds besig om groente te rasper vir die pot sop.

Rietjie vertel hom van Rietjie se skoonma terwyl hul die aandete voorberei. Net na nege is hul klaar en die kombuis aan die kant toe sy voor haar skootrekenaar inskuif. 

Die program op haar skerm staar blinkoog terug na haar. Afwagtend vir die inligting wat sy besig is om in te voer. Sy het 4 eiendomme om te lys voor môre. Haar dag is vol more en sy sal nie tyd kry nie. Môre aand gaan hulle by die kinders kuier, iets waarna sy baie uitsien. Maar na die telefoon gesprek is sy meer geïnteresseerd in die eerste eiendom wat hulle gaan besoek het.

Smittie bring ‘n nuwe blad op die skerm en tik Benade se van in die soek blokkie. Maar daar kom niks van belang op nie. Dan gaan sy op die groep en vind die gelyste huis. Die inligting wat sy soek staar haar in die gesig. Die eienaar is Johannes Christoffel Mouton. Nie Benade nie. So wie is Benade dan? Volgens die inligting is Annelien se van Harmse. Hoe pas die twee by mekaar? Wat gaan aan by die huis?Weer soek sy die soekenjin op en tik die keer die adres in. Die heel eerste berig het ‘n foto by. ‘n Ambulans is voor die huis geparkeer. Polisie band is op die voorgrond, voor die huis gespan, en ‘n paar nuuskieriges staan daaragter. Duidelik geskok, staar hulle na die gebeure. Die berig is twee maande gelede geskryf. Haastig lees sy die inhoud daarvan. Dit lyk soos ‘n inbraak wat verkeerd gegaan het. Geld en wapens was hoofsaaklik gesteel, asook ‘n waardevolle halsnoer. Die waarde daarvan der duisende werd. Mev Mouton was haastig na die hospitaal geneem met steekwonde en was in ‘n bedenklike toestand. Die eienaar, Chris Mouton, is noodlottig gewond. Met die plasing van die berig was geen inligting beskikbaar nie. Dan vergroot sy die foto en gaan dit sorgvuldig deur en verstar. Daar, aan die linkerkant van die foto is Benade, geklee in uniform, hy is een van die polisiemanne wat langs die ambulans staan. Sy sal hom enige plek herken. Weer lees sy die artikel. Maak ‘n nota van die belangrikste feite en soek nog verder. ‘n Tweede berig, geplaas ‘n paar dae later, verklaar dat Mev Mouton onverklaarbaar verdwyn het uit die hospitaal, drie dae later. Geen inligting is beskikbaar nie. Net onder die berig, in ‘n ander kolom is daar ‘n klein beriggie met Mnr Mouton se begrafnisreëlings wat presies ‘n week na sy dood was, sommer hier naby, uit die NG Kerk.
Sy kliek nog voort opsoek na enige inligting en dan op die soekenjin se tweede bladsy is daar ‘n opskrif wat haar oog vang. Toe sy dit oopmaak rek haar oë van verbasing. ‘n Foto van Benade in ‘n somber kyk staar terug na haar. Met angs lees Smittie die berig verder. Hy is onder verdenking van die moord op Mouton en is op vrye voet. Daar is ‘n lasbrief uit vir sy inhegtenisname. ‘n Kontak nommer word gegee, indien die publiek enige inligting kan verskaf. Die laaste sin laat haar hart sommer krimp. Hy is baie gevaarlik en moet nie genader word nie. Op vrye voet.

En tog is hy weer by die moordtoneel, helder oordag. Met baie getuienisse. Is hy dan so arrogant om te dink dat niemand hom sal herken nie? As polisieman sal hy tog weet om weg te bly. En hoekom waarsku hy haar om weg te bly? Het sy dalk iets gesien sonder dat sy besef het wat dit is? Maar die ergste van alles is, hy ken haar nommer. Sal hy dan ook weet waar sy bly?

Daardie nag lê sy en rondrol in haar bed. Peet salig onbewus van haar kwellinge. Niks maak sin by die huis in Terrace straat nie maar dat daar groot fout is, is gewis. Maar die belangrikste vraag van almal was: Waar is Marieta Mouton? Die foto waarop sy afgekom het van die verdwyne vrou het ‘n sprankelende persoon gewys. Afgeneem tydens ‘n ontspanne oomblik. Haar glimlag gemaklik en haar potblou oe sprankelende. Sy en haar man het geen kinders gehad nie. Hulle was alreeds tien jaar getroud. Albei het ‘n besigheid gehad waarmee dit goed gegaan het. Sy was ‘n oogarts en haar man ‘n chiropraktisyn. En nou is sy weg. Haar beeld ‘n konstante vraag in haar gemoed.

Uit frustrasie staan sy later op, maak koffie en gaan sit weer voor haar rekenaar. In die briefhouer wat sy spesifiek vir die huis geskep het, gaan sy deur die fotos. Omdat dit te groot is begin sy om van dit kleiner te maak. Stelselmatig werk sy deur dit en stop dan by een foto. ‘n Foto van die badkamer. Oor die badrand hang ‘n vuil lap. Hoekom het Riekie dit nie verwyder nie, wonder sy? Die lap maak die foto eintlik onbruikbaar. Maar dan zoom sy in op die lap. Sy kan sweer dit is bloed. Die donkerrooi vlekke lyk heeltemal te verdag. Smittie sit die foto in ‘n ander leer en merk dit ‘Verdag’. Dan gaan sy verder en volg die klompie fotos. Riekie se fotos is soos altyd, puik. Dan stop sy weer.

Die keer by die hoofslaapkamerfoto. Die afgeleefde duvet is gevlek. Haar nuuskierigheid nou goed geprikkel, fokus sy weer in. Die vlek, is te klein maar sy sal haar kop op ‘n blok sit dat dit bloed is. “Wat gaan aan Annelien?” vra sy saggies. “Waarin het jy gestap met hierdie huis?” Ingedagte maak sy klaar en sit haar rekenaar af. Dan staan sy op en gaan maak koffie.

Versigtig stap sy af met die gang en stap hul slaapkamer binne. Peet het duidelik net wakker geword. “Als reg pop?” vra hy slaperig, en sy sit sy beker langs hom op die bedkassie neer.
“Ja, net moeg,” antwoord sy en verdwyn in die badkamer in.

“Sover is dit ‘n dol oggend, die foon hou nie op met lui nie. ‘n Koper wil een van my listings sien, en die huis in Terrace weg het ook baie aandag gekry. My eerste afspraak daar is net na 12:00, sodra ons klaar is met die ope uur. Gee jy om?”

“Nee glad nie. Maak klaar ek sit solank die ketel aan,” verskoon Smittie haar kollega wat nog met nat hare rond trippel. Haar Labrador lê rustig, kop op sy gekruisde bene en bekyk hul met groot oë aan, net binnekant die eetkamer.  Die houtvloer glimmend in die oggendson. “Dankie. Ek sal gou maak. Ons het eers gisteraand laat terug gekom.” En sy verdwyn die gang af. 

Die haardroër word aangeskakel en Smittie maak haarself tuis in die moderne kombuis. Haar gedagtes by die huis in Terrace en die onbeantwoorde vrae. Teen die gelyste prys behoort hulle heelwat belangstellendes te kry. Dit is ‘n gesogte area in Edenvale. Hopelik sal een van hulle genoeg belangstel om ‘n offer in te sit. Hulle kan albei doen met ‘n verkope. Geld is maar skraps deesdae.

Teen die tyd wat hulle in die pad val het hulle twee koppies koffie weggeslaan en is reg vir die dag. Dit is Rietjie se beurt om te ry en, amper roekeloos, besoek hulle elke huis in vinnige tussenposes. Tyd is  altyd ‘n faktor. “Hoe gaan dit met die tannie?” vra Smittie so tussen die ryery deur. 

“My skoonma het ‘n ligte beroerte gehad, sy is verlam aan die eenkant van haar gesig. Die trek sommer lelik skeef.” 

"Jammer om te hoor.”
“Die dokter is darem optimistiese.”
“Dit is goed, hoop sy sterk gou aan.”

Om 7 huise in een uur te besoek wil gedoen wees en presies 2-minute voor twaalf stop hulle voor die huis in Terrace weg. Twee karre staan geparkeer in die straat. Die kliënte besig om uit te klim uit die BMW. Die ander kar, ‘n Range Rover het geen insittendes nie. Waar sal die mense wees? Wonder Smittie terwyl sy Rietjie volg. 

Die man en vrou, ‘n Indiër egpaar, groet beleefd en saam stap hulle na die huis. Die tuin se droë toestand ‘n skrille kontras teen die wit mure. Selfs so diep in die winter is tuine geneig om groenigheid en lewe te wys, maar die een was heeltemal gestroop daarvan. 

Rietjie klop en die deur swaai vanself oop. Smittie kon nie help om rond te kyk nie. Die eerie gevoel van die vorige besoek is weer daar, nou net meer intens. En wie het die deur oopgemaak? 

“Rietjie, wag ek sal eerste instap,” sê Smittie. Om een of ander rede wil sy Rietjie beskerm van wat ookal agter die deur is. 

“Ek is mos klaar hier.” antwoord Rietjie, amper verergd. Sy swaai die swaar deur nog verder oop en gee twee tree in die huis in. Dan verbreek die stilte soos wat sy gil; ‘n bloedstollende gil wat deur die winterlug klief. 

Smittie druk die kliënte vinnig weg sodat sy eerste kan instap. Die oomblik wat sy langs Rietjie staan merk sy twee dinge onmiddelik op. Baie bloed en ‘n persoon, uitgestrek op die koue teëls. Die reuk van dood nou ‘n onmisbare klank wat hul laat snak na asem. 

Versigtig stap Smittie nader en sak af na die lewelose liggaam. Nikssiende oë staar van uit ‘n wasbleek gesig na haar. Annelien.

Kopiereg voorbehou

Huismoles: Smittie en die verdagte polisieman - Deel 1 - Lynelle Clark

Deel 1

“Wat maak jy?” Rietjie se stem klink amper eentonig oor die foon, ver af en Smittie skuif weer aan die foontjie aan haar hoor.

“Ek is besig met my logbook, maar my woorde is op. Ek het geen idee wat om by hierdie afdeling te skryf nie,” verklap Smittie ongeduldig. Al hoe meer kry sy druk van haar kantoor bestuurder om die logbook klaar te kry. Haar tyd loop uit, sy weet maar, ai dit is tydrowend. Hoekom moet hulle so baie goed so noukeurig weet? Dit is om van te huil.

“Gaan ons more ope-uur toe?” vra Rietjie

“Ja, dit sal hierdie eentonigheid breek,” stem Smittie in. Die laaste twee dae se stilte wou haar al teen die mure uitdryf. Die foon was abnormaal stil en afsprake was yl gesaai.

“Dan sien ek jou môre.” Die gesprek word afgesluit met wedersydse grappies wat net hulle sal verstaan. Lang ure in mekaar se geselskap is besig om te ontaard in ‘n eie unieke werksverhouding.

“Lekker slaap, ou maat.” Sluit Smittie af en plaas die slimfoon op die tafel. Die skootrekenaar se skerm blink grootoog na haar, die woorde op die skerm het sy nou al soveel keer gelees dat sy eintlik al moeg is daarvoor. ‘Presentation skills….’ Vies sit sy die rekenaar af en gaan klim in die bed.  Peet lê al hoeka en snork, salig onbewus van haar stryd om die verdekselse werk klaar te kry. Vandag was net ‘n moeilike dag. Na die soveelste klient wat nie opgedaag het vir hul afspraak nie het sy tam huistoe gery. Die aand het verby gesloer met die normale aktiwiteite van kos maak, kombuis skoon maak, gesels met Peet en toe inskuif voor die rekenaar om iets produktiefs af te handel maar sonder sukses. Sy sug, draai op haar sy en luister na Peet se snorkery, nou harder as voorheen en sy sug weer.

-----

“Hoe ver het jy gekom met die logbook?” vra Rietjie die oomblik toe hulle oppad is na hul eerste ope-ure huis in Edenvale. 

“Jong, dis moeilik om te sê, maar stadig soos ‘n slak sal seker die beste beskrywing wees van hierdie situasie.” Smittie lê op die toeter toe ‘n taxi skielik voor haar inswaai en haar afsny. Met skreeuende bande kom sy al stertswaaiende tot stilstand. Die bakkie se gewig stoot hulle al hoe nader aan die voertuig en Rietjie gee ‘n klein gilletjie.  “Die swerkater!” Gil Smittie uit en skop die remme amper deur die vloer.  Die bakkie kom met ‘n geskreeu tot stilstand, net voor sy op die agtersitplek van die taxi beland. Groot bruin oë staar na haar deur die agterruit vanuit die taxi, en woorde word duidelik met mekaar gedeel terwyl een ‘n swart vinger na haar toe wys. Sy skud haar kop, woedend vir die onbedagsame bestuurder.

“Ek wonder hoe sal dit voel om net eendag sonder taxi’s op die pad te wees? Dink net hoe lekker sal ons kan ry sonder die alewige bakleiery,” haak sy af, verergd en druk ‘n middelvinger in die lug toe sy verby die taxi swaai. Dié ry ewe onskuldig weg, min gepla oor haar tirade.

“Ons siele sal defnitief reguit hemel toe gaan.” beaam Rietjie. “Die goed is moedswillig en wil hê ons moet in hulle vas ry. Hoop seker vir geld.”

“Ek het nie ‘n saak met wat hulle dink nie, by my kry hulle nie ‘n sent nie. Hulle is ‘n nuisance op die pad, ek sê jou.”

“Ek stem.”

Na etlike draaie stop hulle eintlik voor die kompleks waar agente alreeds uit hul karre peul. Vinnig is hulle deel van die groepie wat deur die sekuriteitshekke loop en die ope ure bordjies volg na ‘n huis in die hoek van die kompleks.

Die kompleks is geleë in ‘n posh area in Edenvale, die huis is gelys vir R1 910 000, wat nie te vergesog is vir die area nie.

“Is mos jou beurt vir fotos?” Sê Smittie ingedagte en Rietjie knik haar kop. Haar slimfoon alreeds uit om die eerste foto van die huis te neem.

“Ek gaan rond kyk.”

“Onthou die vorm!” Roep Rietjie agterna en Smittie knik instemmend. Die huis is ruim van binne, met ‘n groot leefarea. Die groot wit marmer teëls glim in die oggend-winterson en weerkaats deur die kombuis wat uitvloei na agter toe. Dit loop dan uit op ‘n Patio, verskuil agter glas-skuifdeure. Die langwerpige vertrek met pragtige wit afgewerkte kaste, beslaan die hele gedeelte van die een muur, die swart teëls ‘n mooi teenstelling. Swart marmer tops glimmer in die oggendson, maar is andersins leeg. Die leefarea se meubels is karig. Eintlik weersprekend van die area en plek. Smittie frons. Mense in die tipe van plekke doen baie moeite met hul binneversiering. Dit is al ‘n gewoonte om met die oog te steel en later iets soortgelyks in haar huis aan te bring of soos ‘n ervare binneversierder raad te gee aan haar kinders of vriendinne. Dit is die een ding wat sy die meeste geniet van huis verkope.

Maar die plek skree desperaatheid en armoede. Dit strook nie. Nuuskierig stap sy van vertrek tot vertrek. Afgeleefde meubels kan in elke vertrek gevind word. Die matte in die kamers is uiters vuil. Oral spreek dieselfde gebrek direk met haar en sy kan nie help om te wonder wat die storie is met hierdie huis nie. Deel van hul werk is om mense te help, mense wat in rowwe tye val, en sy het al baie hartseer goed gesien maar hier is iets duister in die lug. Daar is ook ‘n onaangename reuk in die lug. Dit wil bekend ruik maar bly haar ontbreek. Selfs die ander agente loop stil deur die huis, neem vinnig fotos en verdwyn. Die normale kwinkslae en geselsies afwesig.

Die agent wat die plek gelys het staan eenkant, by die eetkamertafel. Pamflette wat die inligting van die huis bevat, en haar besigheidskaartjies in netjiese hopies. Net soos die huis, straal sy ook desperaatheid uit. Senuweeagtig duidelik soos wat sy rond trippel en agter toe kyk, en Smittie stap nader. Nie seker hoe om die situasie te hanteer nie maar nuuskierigheid dwing haar vorentoe. Rietjie kyk haar ook stil aan en verdwyn die gang af na die kamers se kant toe, met ‘n waai van die hand.

“More vrou, hoe gaan dit?” vra sy Annelien. Hulle ken mekaar meer van sien tydens ope-ure en was nog altyd vriendelik teenoor mekaar.

“Goed.” Annelien se normale joviale temperament gedemp en sy ontwyk haar oë.

“Dit is ‘n pragtige huis.” Probeer sy weer.

“Dankie.” Kort en saaklik. ‘n Agent is altyd in ‘n verkope stemming, reg met die nodige inligting. Vir haar om net een-woord antwoorde te gee is onrusbarend en Smittie kan nie help as om nader te staan nie.

“Wat is die storie met die huis?” vra sy stil, die spasie tussen hulle twee het aansienlik gekrimp want Smittie wil weet wat aangaan. Buig of bars. Senuweeagtig kyk Annelien rond en lek dan haar lippe asof haar mond droog is.

“Kan ons later gesels?” vra sy en, sonder om te wag vir ‘n antwoord, stap sy weg. Toe Smittie omkyk gewaar sy ‘n man in die voordeur opening. Die leerbaadjie omraam breë skouers, die wolhemp het duidelik beter dae geken. Maar wat haar die meeste opval is sy gesig; die spreek boekdele. Hy lyk kwaad, ‘n broeiende kyk wat jou tweemaal laat dink om hom te nader. En hy kyk haar aan asof hy haar wil deurboor met sy kykers.

Net toe stap Rietjie nader: “Het jy die vorm gekry?” maar Smittie se aandag is by die onbekende man. Net so vinnig as wat hy verskyn het, verdwyn hy, en Smittie kon sweer dat selfs die huis gesug het. Maar dit kan net haar verbeelding wees. En dan, so uit die niet kom dit tot haar. Die huis ruik na dood.

‘n Siek reuk warrel deur die huis en sy ril onwillekeurig. Hier is iets groots fout.

Kopiereg voorbehou